Reakcja na zagrożenie cz.3: WALKA

Nasz system nerwowy lubi powtarzalność, spokój, równowagę. Kiedy cokolwiek zmienia się w naszym otoczeniu i zostaje uznane za nowość to rozpoczyna się cykl 5 faz, nazwiemy je 5 Faz Reakcji na Zagrożenie, choć nie dotyczą one jedynie zagrożenia, a wszystkich pojawiających się w otoczeniu nowości, które potencjalnie mogą być zagrażające. I tak np. idziemy sobie spokojnie przez las nagle coś w…”trawie piszczy” (bodziec) rozpoczyna się….:

1. Reakcja zatrzymania/orientacja przygotowawcza (mini zamrożenie, stajemy,: Kto to? Co to? Gdzie to?).

2. Orientacja obronna: Zauważamy liść łopianu telepiący się we wszystkie strony, a na końcu długi ogon węża (wzrok wytężony, pełna gotowość).

3. Reakcja obronna i ochronna: Ucieczka…. I w nogi….uciekamy, uciekamy, uciekamy .

4. Dopełnienie: stajemy w oddali, lekko się trzęsiemy, pocimy, serce kołacze. Za chwilę wszystko zwalnia.

5. Reakcja orientacyjna eksploracyjna: zadowoleni ze swojego sukcesu z wypięta piersią dumnie kroczymy w kierunku słońca

————————————————————————–

Dziś przyglądniemy się, co może zachować się w naszym układzie nerwowy, kiedy to nie uda się dokończyć cyklu, ponieważ wydarzenie traumatyczne zastanło nas w fazie walki, która okaże się nieskuteczna, cykl się nie dokończy, nie przejdziemy do fazy rozładowania nagromadzonej energii i nasz system nerwowy nie poczuje się znowu bezpiecznie.

————————————————————————–

Faza walki Nagromadzona wcześniej energia zmobilizowana w kierunku walki, porusza rękami w geście ataku, obrony; nogi waleczne: kopanie, gonienie . Zaciśnięta szczęka, agresja, złość, szarpanie, gryzienie. Czyli wielka energia, aktywna, do przodu, napędzana agresją, gniewem, wściekłością. Czujesz ile tam tego jest? Czujesz tą siłę, która z tego idzie?

Walczymy, ale…… walka okazuje się nieskuteczna. Wydarzenie nas przygniata, lub niespodziewanie jesteśmy pokonani. W tej fazie możemy przejść do zamrożenia, bo system nerwowy poczuł, że nie ma szans lub możemy utknąć w wysokim pobudzeniu energii walki.

Kiedy wydarzenie traumatyczne wydarzyło się w tej fazie zachowujemy w układzie nerwowym poczucie, że nie jesteśmy w stanie skutecznie poradzić sobie z zagrożeniem. Ta świadomość wiąże się ze złością, wściekłością, frustracją. Możemy zarówno kipieć tymi emocjami jak i wycofywać się, w skutek poczucia bezsilności.

————————————————————————–

PONIŻSZE MOGĄ SUGEROWAĆ NIEDOKOŃCZONĄ REAKCJĘ OBRONNĄ WALKI:

Osoba podświadomie lub świadomie wiąże agresje z bezsilnością, więc nie ma dostępu do energii walki, do swojej siły.

Obserwujemy agresję skierowaną do innych lub siebie, która jest połączona z dużym wewnętrznym niepokojem, związanym z potencjalną niemożnością skutecznego jej zastosowania.

W obszarze fizycznym postawa jakby „utknęła” w fazie walki: poza konfrontacyjna, pochylona do przodu, utrzymany stan gotowości w mięśniach; oczy przepełnione złością, agresją, zmrużone, nastwione na konfrontację, skupione w jednym kierunku; zaciśnięta szczęka, zgrzytanie zębami, szczęka wysunięta do przodu; ręce napięte, przygotowane do oddania ciosu, dłonie napięte przygotowane do drapania, szczypania, pchania; nogi przygotowane do ataku, kopania; przyśpieszony oddech.

Emocjonalna wybuchowość lub napięta wstrzemięźliwość, uporczywe trzymanie się nieprzyjemnych emocji, zaciętość, napady złości lub wpadanie w furię, nienawiść w stosunku do ludzi lub siebie, obwinianie innych, krytykowanie, krytyczne ocenianie. Wszystkie te elementy mogą być zarówno skierowane na innych jak i do wewnątrz, na siebie. Mogą przejawiać się w postaci jawnej, lub ukryte pod postacią zachowań pasywno-agresywnych.

Impulsywność emocjonalna, szybkie reakcje emocjonalne, szczególnie złości.

Jeśli reakcja walki zostanie udaremniona, może prowadzić do tego, że w przyszłości nie będziemy w stanie sięgnąć po to narzędzie, nawet jeśli sytuacja będzie tego wymagała, lub jeśli rzeczywiście mielibyśmy szansę na obronę, nie użyjemy jej-nasz układ nerwowy niejako wyłącza ją, dezaktywuje, nie mamy do niej już dostępu.

————————————————————————–

CO MOŻEMY ZROBIĆ KIEDY POJAWIA SIĘ, KTÓRYŚ Z SYNDROMÓW?

Tutaj bardzo często złość jest połączona z bezradnością-tak nauczyło doświadczenie. W związku z tym dobrym kierunkiem jest rozdzielenie tych dwóch, tak żeby poczuć siłę płynącą z naszej naturalnej agresji i żeby nie aktywowała ona automatycznie poczucia bezradności.

Niezbędne może być tutaj miareczkowanie, czyli odczuwanie powoli i niewielkich partii agresji, żeby nagły jej przypływ nie doprowadził do przytłoczenia, dysocjacji lub dezintegracji.

Warto podążać za ruchamy w sposób bardzo powolny, tak żeby układ nerwowy mógł je w pełni poczuć i zintegrować.

Przydatne jest zwolnienie i poczucie, nawet mikroruchów, przygotowujących do działania, bez konieczności faktycznego działania (uderzenia, kopania, drapania).

Czasami warto, wracając do sytuacji traumatycznej, poszerzyć pole widzenia i pozwolić, żeby osoba zauważyła, kto mógł jej pomóc, lub jeśli nikogo nie było znaleźć wyobrażeniowego sprzymierzeńca, który mógł wtedy wesprzeć. Razem z nim można prowadzić do dopełniania procesu poprzez wyobrażoną skuteczną obronę i przejście do fazy dopełniania.

————————————————————————–

Ważne: jeśli w skutek nieskutecznej reakcji walki, uruchomione zostało zamrożenie, to w pierwszej kolejności trzeba będzie popracować z zamrożeniem, ale to już w kolejnych odcinkach……Niebawem zapraszam do przyglądnięcia się udaremnionej reakcji ucieczki i zamrożeniu.

A teraz Spokojnego Układu Nerwowego Ci dziś życzę!