Za dużo umysłu

Praca dół-góra, od ciała do umysłu- wg. mnie nie tylko w leczeniu traumy, ale w podnoszeniu jakości codziennego życia. Za dużo w naszym życiu miejsca zajmuje umysł. Za dużo. Myśli, które przychodzą i zaraz ich nie ma, rozkminki logiczno-intelektualne, które imponują przez sekundę, a potem nikną w morzu innych rozkmin, dochodzenie przyczyn, których znalezienie nic nie rozwiązuje, a jedynie podkarmia zbolały i pielęgnujący postawę ofiary umysł, plany które się nigdy nie ziszczą, a raczej się zeszczą

Ale też mentalna duchowość, rozwój osobisty oparty na umyśle. Tzw. kreowanie życia według pragnień = pomysłów umysłu, który już sam nie wie, co wymyślić, więc patrzy na innych i stara się doskoczyć….

pieniądze lub obnoszenie się ich celowym brakiem,

kariera lub pogarda dla niej, w popularnej wersji rozwój duchowy, a w sumie to umysłowy

uroda lub obnoszenie sie z tzw. „akceptacją” siebie,

podróże lub zaszycie się w lesie, ale tak żeby wszyscy wiedzieli, że jestem zaszyta

selfie ze szczęśliwą rodziną, ale tylko na zdjęciu.

Wszystko to umysł, ale różne jego odmiany

Działalność umysłu jest obok układu trawiennego najbardziej energochłonną działalnością. Nie dziwi, że brakuje energii na życie.

Wszystko oddzielone od doświadczania. Dzieje się z pominięciem ciała, w sumie poza nami, z boku, nad naszą głową. Ciało martwe. Aktywny umysł żywych trupów.

Taka refleksja, po przeczytaniu, już nie pierwszy raz, postu od Marta Targońska 
https://www.facebook.com/polskiestowarzyszeniesomaticexperiencing/posts/pfbid0kH3hMZM8fE3LM7DTmcPNbGrFK8XmtGVryDpanS4DsvMXLM7Q9Kkb1Pz5hrVeuiNzl

Życia pełnego witalności, którą możemy odczuwać jedynie mając kontakt z ciałem, Ci dziś życzę ⚘